ప్రభాత ఉదయం
ఇంకా కళ్లెత్తి చూడని వీధుల్లో
తొలి తొలి వెలుగు
నిస్సవ్వడిగా పని చేస్తుంది
నిన్నటి రాత్రంతా
చెట్ల కొమ్మల్లో దాక్కున్న చీకటిని
ఆకు ఆకుగా విడదీస్తూ
భూమి మీద పరుస్తుంది.
వాకిలి ముందు కూర్చున్న ముసలమ్మకు
మనవడి స్పర్శలా హాయినిస్తుంది,
బడికి బయల్దేరిన పిల్లలకి
తల్లి చూపులా వెన్నంటి నడుస్తుంది.
ఎవరూ అడగకపోయినా
ఇళ్ల గోడల మీద రంగులు తుడిచి,
చెరువు నీటిలో ఆకాశాన్ని కడిగి,
పక్షుల గొంతుల్లో స్వరాన్ని నింపుతుంది.
వెలుగుకు తను
గెలిచాననే గర్వం ఉండదు,
చీకటి ఓడిందనే సంబరం ఉండదు.
తన వంతు పని చేసి
సాయంత్రం కల్లా వెనక్కి వెళ్లిపోతుంది.
మనుషుల మధ్య కూడా
అలాంటి వాళ్లు కొందరుంటారు—
వచ్చిన చోట హడావిడి చేయరు,
డాంబికాలు పోరు
వెళ్లిపోయిన తర్వాతే
వారు మన చుట్టూ
ఎంత వెలుగు వదిలి వెళ్లారో తెలుస్తుంది..!!
