Category Archives: కవితలు

ఆర్దరాత్రి ఆదురుతున్న గుండెలతో ముచ్చమటలతో తడిచి ముద్దై భర్త ఒడిలో కరుచుకుపోతుంది పీడకల దుస్వప్నం అంటూ జోకొడతాడు…

ప్రభాత ఉదయం ఇంకా కళ్లెత్తి చూడని వీధుల్లో తొలి తొలి వెలుగు నిస్సవ్వడిగా పని చేస్తుంది

ఆ పొద్దు తెల్లవారలేదు… ముంగిలి తనకు కల్లాపి చల్లి, సేదతీర్చే చేతుల కోసం ఎదురు చూసింది.

బురద నుంచి పుట్టిన నల్లదామెర మా అవ్వ మట్టిగోడలతో మొలిచిన గుడిసెకు గడ్డి కిరీటం పెట్టుకున్న రాణి మా అవ్వ

నేనొక స్త్రీని… కడుపులో ఉన్నప్పుడే వద్దనుకునే నిషిద్ధ జీవిని… పుట్టిన క్షణానికే

పుస్తకాలదేముంది… అక్షరాల్ని అచ్చులుగా పేర్చి అరచేతిలో పెట్టిన సిద్ధమైన ముద్దలు అవి !

నిన్నటి దాకా నన్ను సమాధానపరిచి, ముందుకు నడిపిన… నా అక్షరాలే నన్ను ప్రశ్నిస్తున్నాయి…

ఆమె రెప్పల మధ్య కొడుకుకు పెట్టిన ముద్దు వేలాడుతూనే ఉంది.

ఆమె రోజులాగే తన ఇంటి ముందే ఉంది ఆమె రోజులాగే అందరి మధ్యే ఉంది ఆమె చుట్టూ రోజులాగే

ఏడు దినాలకు మా ఇంట్ల పెండ్లుంది అంతా మస్తు మÖరుస్తుండ్రు.

అదిగో… ఎంతెంత భారీ భేరీ శబ్దాలు! ఇదిగో..ఎన్నెన్ని యుద్ధ విమానాల స్వైర విహారాలు!! హమ్మో.. ఇన్నిన్ని కళాత్మక హింసా విన్యాసాలు!!!

నాడు రాజ్యాల నేలిన రాజుల నుండి నేటి ప్రజా ప్రభుత్వాల వరకు కవులను గౌరవిస్తూ, కవిత్వాన్ని ఆస్వాదిస్తూ….

నేనో జలప్రవాహాన్ని ఎచ్చోట ఆవిర్భవించితినో మరెచ్చోట ఐక్యమైతనో ఎరుగకనే

వారసుడే కావాలని నా గర్భాన్ని ప్రశ్నించిన రోజు స్త్రీని కాదు నేనొక మర మనిషినని తెలిసింది.

ఆమెకు ప్రపంచం పొగచూరిన చిత్రం కాని, ఆమెకు ప్రస్ఫుటమైన ‘అద్దమే’ ఆవశ్యకము, ఆధారం అద్దంలో ప్రతి బింబము

“ఏంటి ఇంకా బాలాకుమారి అనుకుంటున్నావా!?” “అమ్మమ్మ/ నానమ్మ అయ్యే వయసులో….!?” ముసుళోల్లకి ఈ దసరా పండుగలేంటో!?”