భయంకర బాధల పాటల…పల్లవి!
”పూటపూట జేసుకోని బతికెటోళ్ళం…పూటగడవా ఇంతదూరం వచ్చినోళ్ళం… దేశమేమో గొప్పదాయె మా బతుకులేమో చిన్నవాయె… మాయదారి రోగమొచ్చి మా బతుకు మీద మన్ను బోసె… పిల్లజెల్లా ఇంటికాడ ఎట్ల ఉండ్రో… నా ముసలి తల్లి ఏమి బెట్టి సాదుతుందో…” అంటూ కరోనా కాలంలో వేనవేల మంది వలసజీవుల వెతలకి మారుగా మార్మోగింది ఆ పాట. ‘కలిసిమెలిసి కలోగంజో తాగెటోళ్ళం… కష్టకాలం ఇంటికాడ ఉంటా’మని వేడుకున్న కష్టజీవుల కంటి చెలమల్ని ధారగట్టిందా పాట. కానీ, అలా అయినవాళ్ళని తలుచుకోడానికి ఒక ఇల్లూ, మాది అని చెప్పుకోడానికంటూ ఓ ఊరూ కూడా లేని ఇంకా అట్టడుగు అభాగ్యులు-ట్రాన్స్జెండర్లు! కరోనా లాక్డౌన్ సమయంలో కడుపునిండే మార్గం లేక, ఆదుకునే చేయి లేక, ‘ఊరు పొమ్మంటే, కాడు రమ్మంది…’ అన్నట్టు దిక్కులేక విలవిల్లాడారు.
