ఎవరొస్తారో తెలియదు
ఎవరు రావాలనో తెలియదు
మనసు వాకిలి తెరిచే ఉంది
ఎన్నాళ్ళైనా ఎన్నేళ్ళైనా
ఊసులెన్నో వేచి ఉన్నాయి
పంచుకునే మనసులెవరో తెలియక
చెంతనుండే మనుషులెవరో తెలియక
ఎన్నాళ్ళైనా ఎన్నేళ్ళైనా
ఆశలెన్నో తీరక ఉన్నాయి
ఎగసిపడే కెరటాల్లాగా
తీరం తాకేలోపే అణగారినవికొన్నైతే
తీరం తాకాక నిరాశగా
వెనుతిరిగినవి కొన్ని, ఆశల
కెరటాలు పుడుతూనే ఉన్నాయి
ఎందుకో ఆరాటం తెలియక
ఎన్నాళ్ళైనా ఎన్నేళ్ళైనా
తేరిపారి చూడు చుట్టూతా
ఆర్చేవారెవరు? తీర్చేవారెవరు?
ఎన్నాళ్ళుంటావిలా?
సమాధిలో శవంలా
రాలిపోయిన ఆకులా
వాడిపోయిన పూరేకులా
ఎండిపోయిన మోడులా
ఏ సన్నటి గాలికైనా
ఎగురుతూ, పడుతూ, లేస్తూ
ఎన్నాళ్ళైనా, ఎన్నేళ్ళైనా
ఇదే నీకాఖరు అవకాశం
కాలి బూడిదయ్యేలోపు,
భూమిలో పాతిపెట్టేలోపు
అనన్య శకలాలుగా ఛిద్రమయ్యేలోపు
నీ రూపం అద్రుశ్యమయ్యేలోపు
నీకు నీవు జ్ఞాపకంగా మిగిలేలోపు
మేలుకో
గుళ్ళో టెంకాయల బండలా ఇన్నాళ్ళున్నావు
ధ్వజస్థంభంలా లేచి నిలబడు
గర్భగుడిలో దేముడి ముందే స్థిరపడు
ఎత్తుగా తలెత్తిపైకి చూసేలా నిలబడు
అప్పుడు చూడు క్రిందకి
అందరూ చూసేది నీ పాదాలొంక
అందరు కొట్టేది సలాంలింక
ముందుకొచ్చి జేజేలంటూ
అమ్మగారు, తల్లిగారంటూ
దేముడికన్న ముందు నీకే దండాలంటూ
సాస్ఠాంగపడేవాడొకడైతే,
పొర్లు దండాలెట్టే వాడొకడు
ఎందుకంటే
ఇప్పుడు నువు అమ్మవు కాదు
కోర్కెలు తీర్చే అమ్మోరివి
కోపం వస్తే రక్తం తాగే
కలకత్తా కాళికవి
కడుపులు నింపే గంగమ్మవి
వెర్రెత్తితే వీరంగం చేసే విలయానివి
దయ కలిగితే దారిచూపే దేవతవి
ఎన్నో జీవితాల విద్యుత్దీపానివి.
