Category Archives: బోగన్ విల్లా

ఒక ట్రైనింగ్ ప్రోగ్రాం ముగించాక, ఒక అమ్మాయి నన్ను దొరకబుచ్చుకుని “పెళ్లి తరవాత కుటుంబంలో మగస్వామ్య బారిన పడకుండా మనల్ని మనం కాపాడుకోవడం ఎలా?” అని అడిగింది ఒక అమ్మాయి. ఒక పాతికేళ్ళు ఉండవచ్చు. ఇంకా పెళ్ళికాలేదన్నది. సూటిగా అడిగిన ఈ ప్రశ్న నాకు కాస్త ఆశ్చర్యాన్ని ఆలోచనను ఇచ్చింది. ఇంత మౌలికమైన, బలమైన ప్రశ్న … Continue reading →

మనలను సోషయానిమల్‌ అని పిలుచు కున్నాం. కొన్నివేల ఏళ్లుగా రూపాంతరం చెందు తూనే ఉన్నాం. నాగరికతను వీలున్నంతంగా చాటు కున్నాం. బృందాలు, సమూహాలుగా ఏర్పడ్డాం. దానిని బట్టి మన ఉనికిని చాటుకున్నాం. రాజ్యాలు, దేశాలు, ప్రాంతాలు, మతాలూ, కులాలు, సంస్కృతి, భాష ఇలా వర్గవర్గాలుగా ఖండఖండాలుగా కోసేసుకుని ఎవరి ప్రత్యేకతను వారు చాటుకునే బాదరబందీలోకి ఏనాడో … Continue reading →

వయసును మనం పట్టించుకోక పోయినా అది మనలను పట్టించు కుంటుంది. ఎన్ని కసరత్తులు చేసినా ఈ శరీరం పుట్టి పెరిగి కొన్ని పనులు చేసి పండి, వడలి, చివరకు రాలిపోతుంది. ఇదంతా వేదాంతామని అనిపించొచ్చు, కానీ అనాదిగా సాగిపోతున్న నిజమిదే. ఎంత విర్రవీగినా వయసును తప్పించుకు తిరగడం కష్టం. ఇక ఆడవారిలో అయితే లేత తమలపాకు … Continue reading →

డ్రెస్సింగ్‌. బట్టలు. వస్త్రాలు. అలం కరణ. గౌరవం. హుందాతనం. సాంప్ర దాయం. సంస్కృతి. అసభ్యం. వెకిలితనం. ఒంపుసొంపుల ప్రదర్శన. మగవారిని ఆకర్షించుట. కులుకులాడి, కులట.

తిరగేసి మరగేసి ఎన్ని మాట్లాడిన చుట్టూ చేరేది ఒకే మాట. మగవారు భావాత్మకులు కారు, ఆడవారు భావాత్మకులు ఆడవారు ఎమోషనల్గా ఉంటారు, మగారు అంతగా ఎమోషనల్గా ఉండరు.

ఇన్‌స్టా రీల్స్‌లో అమ్మాయిలంతా హ్యాండ్లూమ్‌ చీరలు కట్టుకుని కలిసి నడవడమో, ఒకరి మీద ఒకరు వాలడమో, రోడ్‌ దాటడమో, తలలో పూవులు అలంక రించుకోవడమో, సంభాషణలో నిమగ్నమయి, నవ్వుతూ, టీ తాగుతూ, కొన్నిసార్లు కలిసి మందు కొడుతూ, పుస్తకాలూ తిరగేస్తూ డాన్సులు చేస్తూ, రాత్రంతా పడుకొని కబుర్లు చెప్పుకొంటూ… ఇలా హాయిగా ఉన్న వీడియోలు చూస్తుంటాం.

మనుషులందరూ సమానమేనని ఎన్నిసార్లు వల్లెవేసినా, ఎల్లప్పుడూ సమానం కాదని మాత్రమే నిరూపిత మవుతూనే ఉంది. ఎన్నెన్ని విభాగాలుగా మనుషులని విడదీసినా జెండర్‌ వద్దకు వచ్చే సరికి ఒక మొండివాదన మన ముందు నిలబడిపోతుంది. శరీరాలు, ఇష్టాలు ఏవిధంగా రూపు దిద్దుకుంటాయి అనేది మనకు తెలీదు కానీ జెండర్‌ మాత్రం మన చుట్టూ ఉన్న అధికార భావజాలాల … Continue reading →

చెత్తకుప్ప మధ్యలోకి ఆ చిన్ని మొక్కెలా వచ్చింది? అంత ముద్దుగా తలూపుతూ ఎలా పలకరిస్తుందో చూడు! మళ్ళీ దాని చివర ఒక బుజ్జి పువ్వు. చంటి బుగ్గల మీద ఎరుపులా ఆ పువ్వు బుజ్జిది చూడు, రంగంటించుకుని పసిపసిగా ఎలా నవ్వుతుందో..

రోడ్డు మీదకు వెళ్ళు. మనుషులే మనుషులు. రైల్వే స్టేషన్‌, సిటీ బస్సులు, టూరిస్ట్‌ ప్రదేశాలు, హైకింగ్లు, సెలవలు, సరదాలు. అంతటా పరుచుకున్నదెవరు? ఎవరెవరు? ఎవరబ్బా?

జంటలు, భార్యా భర్తలు, పెళ్ళిళ్ళూ, బంధాలు, సంబంధాలూ – ఇవన్నీ మాట్లాడే శాక, మాట్లాడేముందు, మాట్లాడదాం అనుకునే సమయాల్లో – ఆఖరున ఒక శాక్సఫోన్‌ అంత అట్టహాసంగా మోగే మంత్రపు మాట – ఈ రోజుల్లో అమ్మాయిలు అస్సలు అడ్జస్ట్‌ అవడం లేదేంటో! చిన్న చిన్న విషయాలకే గొడవలుపడి విడిపోతున్నారు.

ఏం చెయ్యాలో చెప్పు ఎలా ఉండాలో చెప్పు ఏం వేసుకోవాలో చెప్పు

ఆరంభాలు యాధృఛ్చికం అవ్వొచ్చు కానీ ముగింపు ఎప్పుడూ మన చేతుల్లోనే

మానవ మనుగడ అంతా నియంత్రణ కోసం పోరాటమే అనిపిస్తుంది. తంగలన్‌ తమిళుడా? ద్రావిడుడా, శతాబ్దాల క్రితం వంచించబడ్డ దళితుడా, ఆఫ్రికన్‌ సోదరుడా, రెడ్‌ ఇండియన్‌ నాయకుడా, అండమాన్‌లో అంతరించిపోయిన జాతుల ఏకైక నీడా? తంగలన్‌ ఇవేవి కాడు. జాతి చరిత్రను ఈడ్చుకుపోయి, కులం చెట్టున వేలాడదీసినప్పుడు ఊపిరికై తన్నుకులాడిన సమయాలలో పెనుగులాట తంగలన్‌.

కాలమ్‌ రాయాలి! రాద్దామని కూర్చుంటే అన్ని పెద్ద పెద్ద ఆలోచనలు. ఏం రాయాలా అని ఆలోచిస్తూ స్నేహితురాళ్ళ గుంపులో (అదేనండి వాట్సాప్‌ గ్రూపులో) సలహాలు అడిగాను.  వర్షం గురించి రాయమని రెస్పాన్స్‌. మొదలు పెట్టేశా. మిగిలిన వారు మాట్లాడేలోగా లాప్టాప్‌ కీబోర్డ్‌ మీద నా వేళ్ళు చకచకలాడాయి.

మనమున్నాము కాబట్టి మరెందరో కూడా మనలానే ఉండి ఉంటారు. మనకు అవసరాలు ఉన్నాయి కాబట్టి మిగిలిన వారికి కూడా అవసరాలు ఉండే ఉంటాయి. కానీ బాధా మనదే బాధ్యతా మనదే. లొంగదీసేవారము మనమే, లొంగిపోయేవారమూ మనమే. సర్వం అద్వైతమే. కానీ ద్వైతంలో చూస్తేనే కిటుకు బోధపడేది.

ఈ మార్చి నెల మూడు సమూహాలకు ప్రత్యేకమైనది. మార్చ్‌ 8న అంతర్జాతీయ మహిళా దినోత్సవం! మార్చ్‌ 3న అంతర్జాతీయ రచయితల దినోత్సవం. అలానే మార్చ్‌ 21న అంతర్జాతీయ కవుల దినోత్సవం.