Category Archives: కవితలు

ఆమె ఓ స్త్రీ… అణచివేతల అగ్నిలోనూ అసలు తత్వాన్ని కోల్పోని అనంత శక్తి స్వరూపిణి.

బాంబుల పొగలు కమ్ముకున్న ఆకాశం, రొట్టెవాసన లేని ఉదయాలు పసిప్రాణాల పొట్టలో గుగ్గిలమంటిన శబ్దం, గాజా గోడల వెనుక ఆకలిగీతం!

“ఈడెను గార్డెన్లో నువ్వు నేనూ అరమరికలు లేకుండా తిరిగినప్పుడు నీ కళ్ళకు నేను స్త్రీగా కనిపించలేదు

కనీ వినీ ఎరుగని జల ప్రళయం నేపాలమా..! నువ్వెట్లా కోలుకుంటావో తెలియదు.. మట్టి రేణువులా కొట్టుకుపోతున్న

చిన్నప్పుడు లెక్కల మాస్టారు మెదడు మోకాల్లో ఉందంటే రోషం వచ్చేది కానీ ఇప్పుడు నా మెదడు అంతా మోకాళ్ళే ఆక్రమించాయి కలుక్ కలుక్కుమంటూ మొలకల మొదలై నా జీవనావరణం అంతా పాకి పందిరేసాయి !!

చెట్టు ప్రసవ వేదన పడి ఆకుకు జన్మనిచ్చింది… చిగురాకును తొడిగిన ఆ క్షణం చెట్టుకు కొత్త ఉత్సాహం కలిగింది,

నా చుట్టూ ఉన్న ప్రకృతిని వికృత పరిచి, విధ్వంసపు అత్యాచారం చేసి వికటాట్టహాసం చేస్తుంటే.. నేను ర్యాంప్ వాక్ చేస్తా!

పెళ్లంటే నూరేళ్ల పంటని../ స్వర్గంలో జరిగే కనీవినీ ఎరుగని/ వీనుల విందు అని విన్న వాళ్ళం../

ఆమె కుటుంబ సంగీతవీణ ఆమె ఉంటే పూరిపాకైనా హరివిల్లు

ఇక అంతా విశ్రాంతే అభినందనలు అన్నారు మిత్రులు నలభై ఏళ్ల ఉద్యోగ జీవితానికి గౌరవంగా వీడ్కోలు పలికారు

ఆర్దరాత్రి ఆదురుతున్న గుండెలతో ముచ్చమటలతో తడిచి ముద్దై భర్త ఒడిలో కరుచుకుపోతుంది పీడకల దుస్వప్నం అంటూ జోకొడతాడు…

ప్రభాత ఉదయం ఇంకా కళ్లెత్తి చూడని వీధుల్లో తొలి తొలి వెలుగు నిస్సవ్వడిగా పని చేస్తుంది

ఆ పొద్దు తెల్లవారలేదు… ముంగిలి తనకు కల్లాపి చల్లి, సేదతీర్చే చేతుల కోసం ఎదురు చూసింది.

బురద నుంచి పుట్టిన నల్లదామెర మా అవ్వ మట్టిగోడలతో మొలిచిన గుడిసెకు గడ్డి కిరీటం పెట్టుకున్న రాణి మా అవ్వ

నేనొక స్త్రీని… కడుపులో ఉన్నప్పుడే వద్దనుకునే నిషిద్ధ జీవిని… పుట్టిన క్షణానికే

పుస్తకాలదేముంది… అక్షరాల్ని అచ్చులుగా పేర్చి అరచేతిలో పెట్టిన సిద్ధమైన ముద్దలు అవి !