Category Archives: కవితలు

నా కంటూ ఓ పేరు అమ్మా నాన్నా పెట్టినా ఇప్పుడు మారిపోయింది కాదు కాదు నన్ను మార్చేసింది

నిత్య శంకితుడు – పెనుభూతం వాడు. ఎవడితో కడుపు? అంటూ చావుదెబ్బలు పాదాలనంటి ప్రమాణం చేస్తుంది.

ఓ దిక్కు మాసిపోయిన మూసి కన్నీరు యేరై ప్రవహిస్తుంటే/ మరోదిక్కు బొండికాయ తెగ్గోసిన గుట్టల దుఃఖం/ మండ్రగబ్బలా గుడగుడలాడి భయపెడుతుంటే/ చెమట ఉప్పునీటి దోసిళ్ళతో పల్లీలమ్ముకుంటున్న చెవి తెగిన గెంటీల/

ఏడ్చేంతటి ఓపిక లేక హాయిగా నవ్వుతూనే ఉన్నా! తిట్టేంతటి తీరిక లేక

ఆమె విశ్వాసం ముందు గుళకరాయి పర్వతం చుట్టూ పరుగులు తీస్తుంది… తలపై ‘‘చుట్ట కుదురు’’

యుగాల నుంచీ చెరిగిపోని కావ్యానికి జీవం పోసిన

పురి బిగించి వదిలిన బొంగరం ఆమె తిరుగుతున్న భూగోళం చుట్టూ వున్న పన్నెండు ఇళ్ళలో పని

పర్యావరణ సంక్షోభంలో ప్రపంచం మంచుకొండలు కూడా కాలిపోతున్నాయి నగరాలు నదులను

మా ఇంట్లో సహాయం చేసే ఆమె ‘‘ఇన్ని రోజులలో అస్సలు డుమ్మా కొట్టలేదు కదా.. ఇప్పుడు ఓ రోజు రాలేదని జీతం కట్‌ చేసారు.

వీళ్ళు నిన్నో మొన్నో బడిచెట్టుమీద వాలిన చిట్టి పిట్టలు మిలమిలా మెరుస్తున్న కళ్ళతో

ఆంక్షల కంచెలు లేని మనోహర వినీలాకాశంలో.. విహార గానం ఆలపిస్తున్న శాంత కోయిల గానంలో

గులకరాళ్ళ ఒంపుల్ని భరిస్తూ గలగలమని ప్రవహించేది కొనసేలిన ముళ్ళను తట్టుకొని

ఇది నా ఇల్లే… వీళ్లు నా వాళ్ళే… అయినా నేనొంటరినే ఆ మూడు రోజులు..

ఆరింటిలోపు అలుకు చల్లమని ఎన్ని సార్లు అరవాలి? అరగంటకు తిరిగి వస్తానని ముప్పావుగంటకు కాని రావు..! ‘అంట్ల’ కు ఇంత ఆలస్యమైతే ఎలాగే?

ముక్కుపచ్చలింకా ఆరనే లేదు.. లేత బుగ్గలపై పాల నురగలు తడి తడిగానే.. నిన్నో మొన్నో కళ్లు తెరిచిన పసికూన

దేశం పట్ల నా దేశ పతాకం పట్ల నా దేశ ప్రజల పట్ల