Category Archives: పుస్తక సమీక్షలు

  ఎవరి స్వప్పమైనా ఏం ప్రతిబింబిస్తుంది? గతం చూపించిన అనుభవాలు… వర్తమాన పరిస్థితులు… భవిష్యత్తుపై ఆశలు… ఇవే కదా?

కాత్యాయని విద్మహే గారన్నట్లు ఉద్యమ చైతన్యాన్ని గుండె గుండెనా దీపంలా వెలిగించి అనేకులింకా సమూహంలో భాగం కావడాన్ని ఆశించి రజిత కవిత్వం రాస్తున్నది.

కొన్నిసార్లు కథ లోపలి కథల్లోకి వెళ్ళి చూడాలి. అవును… ఎందుకంటే కొన్ని కథలు ఎప్పుడూ చదివే కథల్లా ఉండవు.

”ఏ సమాజం అయితే వారికోసం ఏర్పడలేదో, వారివల్ల ఏర్పడలేదో ఆ సమాజంలో స్త్రీలు జీవిస్తున్నారు” – ఓషో

  ”ఎవరి కర్మని వారే అనుభవించాల్సి ఉంటే నేను మాత్రం ఎందుకు యుధిష్ఠిరుని ధర్మరక్షణార్ధం అయిదుగురి భర్త పాదాల చెంత నన్ను నేను సమర్పించుకుని లోకంలో అపహాస్యం, వ్యంగ్యం, నిందాపనిందల పాలు కావాల్సి వచ్చింది?”

    స్త్రీ తన వ్యక్తిత్వం నిలుపుకోవడానికి పురుష నిర్మిత సమాజంతో పోరుడుతూ చాలా దూరం వచ్చింది. సంధి యుగం దాదాపు గడిచిపోయినట్లే. వ్యవస్థను నిలుపుకోవాలా? వద్దా? మార్చుకోవాలనుకుంటే ఏ విధంగా మార్చుకోవాలి?

  ఇది ఒక చైనా బాలుడి కథ. పేద రైతు కుటుంబంలో పుట్టి అత్యంత దయనీయమైన జీవితం గడిపి, పట్టుదలతో అనుకున్న గమ్యం చేరిన ఒక అరుదైన బాలుని ముచ్చటైన కథ

  ఒక కథ ముగింపు చివరి నుండి, మన బ్రతుకుకి ఒక కొత్త అర్థం కల్పించుకునే అవకాశం ఎన్ని కథలనుండి మనకు లభిస్తుంది? నిజంగా అలాంటి కథలు ఉంటాయా?

1947 సంవత్సరం!!! విలాసవంతమైన బంగళా. కారు, టెలిఫోన్‌, ఇంట్లో 12 మంది నౌకర్లను ఉంచుకునే సౌకర్యం ఉన్న ఒక ఉన్నతాధికారి కూతురు ఆ అమ్మాయి.

ఉమ్మడి కుటుంబాలున్న రోజుల్లో తాతయ్యలు, నానమ్మలు, అమ్మమ్మలు రాత్రిళ్ళు కథలు చెబుతూ పిల్లలను నిద్రబుచ్చేవాళ్ళు. పిల్లలు కూడా ఆ కథలు వింటూ ఊహాలోకంలో విహరిస్తూ, కమ్మని కలలు కంటూ నిద్రపోయేవాళ్ళు. ఆ కథల్లో ఎక్కువ నీతి కథలే

‘ఇంతకుమించి నువ్వేం చేయగలవు?’ చాలదా ఈ ప్రశ్న. చీకటి కోణాలు సోపానాలుగా రాయబడిన దారుణ విజయ పీఠికకి ఆవల?

(మాతృకలో ప్రతినెలా బమ్మిడి జగదీశ్వరరావు రాసిన కతలు వెతలు ‘రణస్థలి’ సంపుటికి ముందుమాట) కవులేం చేస్తారు? … రచయితలారా మీరెటువైపు?…

రుక్మిణీ గోపాల్‌ కథలు చదివాను. సమాజంలో వున్న స్త్రీల స్థితిగతులకు సాక్ష్మీభూతంగా నిలిచాయనేది వాస్తవం. ఈ కథల్లో

”మాకు నాలుగు కాళ్ళు కాక రెండే కాళ్ళు ఉండడం వల్ల మాత్రమే మమ్మల్ని మనుషులు అనవలసి వస్తోంది.

కథగా గొప్పగా లేకున్నా కొన్ని కథనాల్లోని జీవానికి అంతం అంటూ ఉండదు. కాలం పొడుగూతా ఉంటూనే ఉంటుంది.

ఆధునిక కవిత్వం అనేది నిజాయితీగా చేసే ఒక విస్పష్ట ప్రకటన. ఇంకా చెప్పాలంటే… ఆత్మఘోషను బాహ్య ప్రపంచానికి విన్పించే ఓ పొలికేక.