Category Archives: కవితలు

వీళ్ళిద్దరూ… మా వెలుగుపూల తోటలో వికసిస్తున్న చిట్టి మొగ్గలు…! ఒక్క తల్లి నెత్తురు పంచుకొని

రుథిర తటాకంలో ఈదులాడే చిన్ని గుండె ఆవేదనాగ్ని జ్వాలల్ని శ్వాసించింది… రెప్పలల్లార్చే లయవిన్యాస తరగతిలోనే బాహ్యలోకంలో నింగిని తాకే అవినీతి కొండల్ని

సచ్చినా బతికినా మన జాగల కలో గంజో తాగినా మన దేశం మన మట్టి మన తల్లి మన గాలి

వారంలో రోజూలానే నెలలో వారాల్లానే సంవత్సరమంతా నెలల్లానే ఎప్పట్లానే

నేనో స్వేచ్ఛా విహంగాన్ని దేశాల్ని దాటి డాలర్ల దాహంతో వచ్చిన నవనాగరిక విజ్ఞానపక్షిని

తరాలు మారినయ్‌ ఆమె తలరాత మాత్రం మారలే పసిమొగ్గ నుండి, పండుటాకై రాలే వరకు

నిప్పుల పొయ్యికి నా చెయ్యికి నడుమ మాడి మసయ్యే పేలికే మసిగంత పేగు

పొద్దు పొడవక ముందే లేసి అందరి అవసరాలు తీర్సి అడవిని నిద్ర లేపి… మోతుకు శెట్ల నడుమ రానిలా తిరుగుతూ

ఏడవమ్మా ఏడు నెత్తి పగిలేలా కొట్టుకుంటూ కళ్ళు కన్నీరై కారిపోయేలా గుండె అగ్నిపర్వతంలా పేలిపోయేలా

ఇల్లంతా కేరింతలు కొడుతూ, చిరునవ్వులతో చిందులేస్తూ, అల్లరి చేస్తూ, ఆడుకుంటూ, అమ్మ చేతి గోరు ముద్దలు తింటూ, అమాయకమైన ఆ పసితనంలో ఎవ్వరు పిలిచినా సరే

అమ్మానాన్నలు అవనిని నడిపించే ధర్మకర్తలు పోషకులు సారథులు

ఆడదయితే చాలు… ముసలి అయినా కాసు గాయ అయినా ఒకటే… గుంట నక్కల ఆకలికి

కులం, మతం ఒంటిమీద బెత్తమై తేలితే నెత్తురోడే గాయాలు మీరు

నవ్వుతావేమంటారు పువ్వులు వాడిన దృశ్యమొస్తుంది ఎందుకా ఏడుపంటారు

హాయిగా హుషారుగా ఇంటా బయటా జింక పిల్లలా పరుగులు పెడుతూనే ఉంది గలగల పారే సెలయేరై ప్రవహిస్తూనే ఉంది తాను చకచకా పనులు చేస్తూనే

అడుగు బయట పెట్టాలంటే అంగీకారాల, అనుమతుల ఆంక్షలు… ఆశయాల బాటలో అడుగడుగునా విమర్శలు, వివాదాలు… ఇలా ఒకటా, రెండా ఓ మహిళగా నాది అనుకున్న సమాజంలో, నేను