Category Archives: కవితలు

కులం, మతం ఒంటిమీద బెత్తమై తేలితే నెత్తురోడే గాయాలు మీరు

నవ్వుతావేమంటారు పువ్వులు వాడిన దృశ్యమొస్తుంది ఎందుకా ఏడుపంటారు

హాయిగా హుషారుగా ఇంటా బయటా జింక పిల్లలా పరుగులు పెడుతూనే ఉంది గలగల పారే సెలయేరై ప్రవహిస్తూనే ఉంది తాను చకచకా పనులు చేస్తూనే

అడుగు బయట పెట్టాలంటే అంగీకారాల, అనుమతుల ఆంక్షలు… ఆశయాల బాటలో అడుగడుగునా విమర్శలు, వివాదాలు… ఇలా ఒకటా, రెండా ఓ మహిళగా నాది అనుకున్న సమాజంలో, నేను

స్పర్శ… స్పర్శ… స్పర్శ… స్పర్శ అంటే ఏమిటి? ఎలా ఉంటుంది? ఎందుకీ స్పర్శ…? ఒక దోర నవ్వు ఒక కన్నీటి చుక్కను కౌగిలించుకోవడమేనా స్పర్శంటే…!

నదిపై కురుస్తున్న వాన చినుకుల నాట్యాలనో అడవిలో వృక్షాలు గాలితో చేసే రహస్య సంభాషణలనో పసరు వాసనల పరిమళాల మధ్య తలలూచే రెల్లు పూలనో

ఏనాడు నవ్వనిచ్చారనీ మనసారా, మనస్ఫూర్తిగా పకపకా నవ్వాలనిపించినప్పుడల్లా

ఆమె ఎదురు చూపులు ఎన్నని చెప్పను… కొన్ని గుమ్మానికి తోరణాలు కట్టింది మరికొన్ని ఏ మూలమలుపులోకో విసిరేసింది

యెంత ద్వేషం యెంత కడుపు మంట! పచ్చని చెట్లలో పసిరిక పాము కులం చూస్తూ వూరుకుంటుందా !

ప్రేమిస్తున్నాననుకుంది కానీ, ప్రేమిస్తున్నాననుకున్న భావాన్ని ప్రేమించింది అందుకే, ఉన్మత్తురాలయింది

ప్రేమా, గుండెల్లో నువ్వుంటే ఎంత ఆనందం ప్రతి ఉదయం ఎంత ఉత్సాహం .. కాలమంతా చలనమే

ఒక రాత్రి ఆమె కళ్ళపై ఒక స్వప్నం మొలిచింది ఉన్నది లేనట్లుగా లేనిది ఉన్నట్లుగా… కను రెప్పలు దాటుకొని

యిక్కడే… లోకంలోని దుఃఖమంతా ఒకేచోట పోగేసినట్టు యిక్కడే… ఒకామె తన ఏకాకి దుఃఖాన్ని వంతులేసి కిలోల లెక్కన తూచి అమ్మేది

ఆ అమ్మ కడుపులో ఊపిరికోసం పోరాడిన కాలం ఎంతో! ఆ పసికన్నుల పసిడి కలల్లో వసివాడని వెలుగులు ఎన్నో!

బొడ్డు పేగుని కత్తిరించి బిడ్డంటూ… వేరు చేస్తున్నాం కానీ… ఆమె గర్భకుహరంలో మొగ్గతొడిగిన

అన్నా ఓ రైతన్నా… నువ్వే రాజంటకదనే తలపాగా చుట్టుకున్నందుకా కిరీటమల్లే…