Category Archives: కవితలు

ఈర్ష్య చూపులను ఆభరణంగా ధరిస్తే కనురెప్పలపై నిద్ర ఎలా వాలుతుంది కుళ్ళు కత్తులు కడుపులో దువ్వుతుంటే అజీర్తి తప్ప ఆరోగ్యమెలా వెల్లివిరుస్తుంది

కాలం ఎంత విచిత్రమైనది అంటే కొన్ని గాయాలను మరిపిస్తుంది… కొత్త గాయాలను సృష్టిస్తుంది…

పెళ్ళంటే మూడుముళ్ళు ఏడడుగులు కట్నాలు కానుకలు పట్టువస్త్రాల బంగరు వన్నెల

ఈ మధ్య కొన్ని సంగతులు మర్చిపోతున్నాను, ముఖ్యంగా పేర్లు, స్మృతి ఆకాశంలో తారకలు మసక బారటమంటే

వెన్నెల కాంతులు లేని ఈ ప్లాస్టిక్‌ పున్నముల్ని బహిష్కరించాలి పున్నమి ముసుగులో పొంచి ఉన్న పున్నమి నాగుల్ని

మితి లేని సంపాదన కాదు మదిలోని సంతృప్తే సంతోషమని కదలక కూర్చునే సోమరితనం కాదు

ఇంకా చెమర్చగల కళ్ళున్న వృద్ధులను చూసినప్పుడు నా హృదయం బాధతో అల్లాడుతుంది ఇక దేన్నీ మోయలేని, ఏమీ దాచుకోలేని

గుజరాతీ మూలం, హిందీ అనువాదం: డా.వినోద్‌కుమార్‌ జోషి సందర్భమంతా ఆగినా, ఆపకపోయినా తనలోకి తాను పరికించుకుంది సైరంధ్రి!

విలువల గోడలు కూలిపోకుండా సహన సానుభూతుల సౌధాలు పడిపోకుండా నిలబెట్టిన జగజ్జెట్టీ ఆమె…!

సూర్యుడు అస్తమించి నల్లటి ముసురు వర్షపు చీకటి కురిసే కాలాన యుద్ధం ముగిసి నెత్తురు పారిన ఆ అడవి చివరి సముద్ర తీరాన ఇంకా రాని పడవల కోసం కాసిన్ని లాంతర్లను

అన్ని గాలులు వీచే ముందు ముందుగా తమ దిశను ప్రకటించాలని ఎవరో ఆదేశించారు

ఎప్పటినుంచో చూస్తున్నా ఆమె కళ్ళని ఉజ్వలంగా అవి వెలుగుతున్న రోజులనుంచీ. ఒకప్పుడు ఉత్సాహపు వాకిళ్ళు ఆ కళ్ళు మెరిసే కళ్ళకు పదును చెక్కుతూ ఆమె.

ఈ భూమికి నా పాదం తాకకముందే ఈ లోకంలో కన్ను తెరవక ముందే మట్టి గుండెల్ని చెమటతో మా అమ్మ తుడిచినపుడు బరువులు ఎత్తినపుడు దించినపుడు

వలసంటే… పొట్టచేత పట్టుకొని కట్టుబట్టలతో కదిలి పోవుడే… కాదు పుట్టినింటినీ… ఇంటిపేరునూ విడిచి

అవును ఒకసారలా నీ తప్పేమీ లేకుండా కాలికే కాదు,

ఎప్పుడయినా ఎలాంటి క్లిష్ట సమయాల్లోనైనా అమ్మలో కొంత మిగిలే ఉంటుంది బిడ్డల కోసమే