Category Archives: కవితలు

వలసంటే… పొట్టచేత పట్టుకొని కట్టుబట్టలతో కదిలి పోవుడే… కాదు పుట్టినింటినీ… ఇంటిపేరునూ విడిచి

అవును ఒకసారలా నీ తప్పేమీ లేకుండా కాలికే కాదు,

ఎప్పుడయినా ఎలాంటి క్లిష్ట సమయాల్లోనైనా అమ్మలో కొంత మిగిలే ఉంటుంది బిడ్డల కోసమే

నక్షత్రాలను పొదుముకొని మెరిసిపోయే ఆకాశమే… నాకు చీరంటే సప్తవర్ణాల సోయగాలతో నను చుట్టుకున్న ఇంద్రధనుస్సే…చీరంటే

దిశ మారిన మానవ దేహాలతో దేశం ఇప్పుడు చిక్కబడుతోంది శవాల దాహం తీరని కరోనాలా!

అమ్మా అని పిలవగానే పెదవులు తియ్యబడ్డాయి నీ తలపుల ఆలోచనలన్నీ నా చుట్టూ గిరగిరా తిరుగుతున్నాయి

భాగ్యనగరం సొగసులు నాటి కాకతీయులు, నిజాం నవాబులు… మనకు ప్రసాదించిన వారసత్వ సంపద

ఏంది వయా గీ కుంభమేళా అంటే…!? ఆహా…! నాకు తెల్వక అడుగుతా… ఇదింకా మహాకుంభమేళానటా

ఎన్ని తీగె సాగె కలల్ని నిర్మోహంగా తుంచేసి ఎన్ని ఆలోచనా అలల్ని నిర్దయగా అదుపుచేసి

ఏ మహిళల దినమిది? రాత్రి రెండు కొసల నుంచి కొంత తన పగటిలో చేర్చి సంసారం బండి నడపటానికి

అభయం ఎక్కడుంది…? ఎక్కడ చూసినా భయమే…! కంచే చేను మేస్తూ

ఒక మనిషిలో మరో మనిషి వుంటడంటే నమ్మలేదామె అతిదగ్గరైతే గాని తెలియలే అసలు రూపు

చీకటి పరదాలను తొలగించుకుంటూ… ప్రకృతిలా మునుముందుకెళ్తూ విద్యా, వివేకాలతో విచక్షణ జ్ఞానంతో

ఏ మాటకామాటే… నామట్టుకు నేను దేవాలయాల సందర్శన కాస్తా తక్కువే…! అదీ అక్కడి సహజ సుందర దృశ్యాలను ఆస్వాదించడానికే తప్ప…

ఉత్తర భారతమంతా చితి మంటలు, మనువాద పాలనలో. కామాంధులు రేప్‌ చేసి, హత్యలతో, హీరోల్లా ఊరేగుతున్నారు. పురుషులు మహిళలను

పురాణాల్లో పూజలందుకొనేది ఆదిశక్తే కానీ ఈ దేశంలో మగాడి చేతుల్లో ఈనాటికీ ఆడది ఒక పనిమనిషి! మరమనిషి!! కొందరికైతే వాడి విసిరేసే వస్తువు!!