Category Archives: కవితలు

సృష్టికే మూలమై చెలగేను స్త్రీమూర్తి చిరునగవు మోముపై నిలిపేను స్త్రీమూర్తి

మేకప్‌ వేసుకున్న నవ్వు మూల మలుపుపై ఎదురవుతుంది

కులమతాల కుచ్చుటోపీలలో శిరసు వుంచి, శిరమువంచి సలాములు కొడుతూ సంకుచిత ఆలోచనలతో

ఆడది అబల కాదు సబల అంటూనే ఏనాడైనా ఆమెకు బలాన్ని నిరూపించుకునే అవకాశాన్నిచ్చావా…? ఆకాశంలో సగమంటావు అవనిలో అర్ధభాగం నువ్వేమంటావు

ఎక్కడున్నా… ఏం చేస్తున్నా… మనసంతా ఒకటే ఆతృతతో కూడిన దిగులు తెరలు… తెరలుగా… పొరలు… పొరలుగా అలుపన్నదే లేకుండా… ఆగడమన్నదే తెలియకుండా

ఎప్పుడూ ఆలోచించి వుండవు అడుగు బైట పెడుతూ వున్న నిన్ను ఎన్నిసార్లు తరచి చూసుకుంటుందో…!!

స్త్రీలంతా విషాదాన్ని తలకెత్తుకుని ఒక్కళ్ల పై ఒక్కలుగా ఏతం పోస్తున్న దుఃఖంతో వలపోస్తూ ఎట్లా తెల్లారుతుందో ఎట్లపొద్దు

నాగేటి సాళ్లు దున్ని చెమట చుక్కలతో సాగు చేసి నేలమ్మ ఒడిలో దాచిన విత్తనాలకై

బాబోయ్‌! మన వంశంలో జన్మించిన నిరీక్షణా ఫలాన్ని

పేరు పెద్దరికం లేని పెద్దముత్తైదువను నిండుగా పూదిచ్చిన పొత్తుల కుండను ఊరంతా చెయిచాపే…

నల్లగా నిగనిగలాడే పట్టు కుచ్చులాంటి కురులను సిగగా చుట్టి లేక జడ వేసి సన్నజాజులు పెట్టుకుంటే

‘‘వీరగంధం తెచ్చినారము వీరుడెవ్వడో తెల్పుడీ, పూసిపోదుము మెడను వైతుము పూలదండలు…’’`కవిరాజు… త్రిపురనేని

అద్దం అంటే ‘నిజం’ అంట!! ఎందుకో… ఈ ‘అద్దం’ అబద్ధం ఆడుతుంది. నిత్యం నన్ను నన్నుగా చూపించాల్సిన

వీళ్ళిద్దరూ… మా వెలుగుపూల తోటలో వికసిస్తున్న చిట్టి మొగ్గలు…! ఒక్క తల్లి నెత్తురు పంచుకొని

రుథిర తటాకంలో ఈదులాడే చిన్ని గుండె ఆవేదనాగ్ని జ్వాలల్ని శ్వాసించింది… రెప్పలల్లార్చే లయవిన్యాస తరగతిలోనే బాహ్యలోకంలో నింగిని తాకే అవినీతి కొండల్ని

సచ్చినా బతికినా మన జాగల కలో గంజో తాగినా మన దేశం మన మట్టి మన తల్లి మన గాలి