Category Archives: కవితలు

కాస్త దుఃఖాన్ని ఆపండి! నివాళుల పూలమాలలు వేసింది చాలు!

మోముపై ఎప్పుడూ చెరగని చిరునవ్వు ప్రశాంతత నిండిన

మిణుకు… మిణుకు… మంటున్న చుక్కల గుంపు మసక కాంతిని వెదజల్లుతూ

నా బంగారు తీగా! నా ఏకాంతంలో ఒక అంకెను మాత్రమే

తెలుసు… ఏ క్షణంలోనైనా ఆ పిలుపు వస్తుందని కాదనలేని… కాస్సేపైనా ఆగని

పుట్ల చిరునవ్వుల ఆహ్వానం నాకు శాశ్వతం అనుకున్నాను అప్పుడే పూచిన పువ్వులా వికసించి

ఆ అరుణోదయం హద్దుల మీద మనసు భాష పంచుకుందామనుకున్నా!

సముద్రం అల్లకల్లోలమవుతుంది అనంతమైన కల్మషంతో

ప్రపంచమంతా… ముందు… ముందుకు పరుగెత్తుతున్నది…

  అవును… యుద్ధానికి పిలుపు… కణకణమండే కాగడాలతో రుద్రమూర్తులై ఉరకండి…

  కొండల సందుల నుండి చందమామ తొంగి చూస్తుంది కొబ్బరి ఆకుల నుండి సూర్యకిరణాలు

  వాళ్ళు గోడకు దగిలించుకున్న రాధాకృష్ణులు కారు…

  బాలికా విద్యకు బలమైన పునాది వేసిన తొలి ఉపాధ్యాయురాలు బడులెన్నింటినో నెలకొల్చి బతుకునిచ్చిన మహనీయురాలు

  విచక్షణ కలిగిన విద్యావంతురాలై ఎల్లచోటులా తన ఉనికిని చాటుతూ

పొగడ పూల నక్షత్రాలు రాత్రంతా చేస్తూనే వున్నాయి తపస్సు నిర్నిద్ర కళ్ళతో

  అమ్మా ఆడదే భార్యా ఆడదే కూతురు మాత్రం వద్దా నాన్నా