Category Archives: కథలు

(అబ్బూరి ఛాయాదేవి గారి ప్రథమ వర్ధంతి సందర్భంగా) ఆ రోజు శుక్రవారం. పొద్దున పదిగంటలకి అరదరం రెరడు కార్లలో బయలుదేరాం.

‘హాయ్‌, హౌ ఆర్‌ యూ?’ అతడి నుండి వచ్చిన మెసేజ్‌ ఈమె మొబైల్‌లో అర్ధగంట నుండి చల్లగా కూర్చొని ఉంది. హర్షిణి ఏదో ఒక నంబర్‌ సెర్చ్‌ చేయడానికి మొబైల్‌ తీసినప్పుడు స్క్రీన్‌పై ఉన్న అతడి మెసేజ్‌ చూసి, అతడి వాట్సాప్‌కు ‘ఓ! హాయ్‌! ఐ యాం ఫైన్‌… థాంక్స్‌’ అని మరుసందేశాన్ని పంపింది.

స్కూలుకు టైం అవుతోంది అనుకుంటూ స్కూటీ తీసి గేటు వేసి బయల్దేరాను. మా ఇంటి నుంచి స్కూలు పది కి.మీ.లు ఉంటుంది. వెళ్తుంటే ఎడమవైపు ఎండిపోయిన చెరువు, కుడి చేతివైపు కొన్ని కాలనీలు ఉంటాయి. మధ్య మధ్యలో పొలాలు, అక్కడక్కడా బర్రెలు కట్టేసిన డెయిరీ ఫాంలు ఉంటాయి. చెరువుకు, పొలానికి మధ్య మెలికలు తిరిగిన రోడ్డు … Continue reading →

  మిట్టమధ్యాహ్నపు నీడ… చల్లని స్పర్శల నలుపు కాదు చిత్తడి రొచ్చుల తెలుపు… పట్టపగటి ఎండ కాదు… గుడ్లగూబల రాత్రి కార్చే రసి… గుడ్డు చిదిపిన పాము పాకి వెగటు జిగటల గిజురు

ఇల్లాలు కాకపూర్వం ఓ యువతి. చదువూ సంధ్య తెలివీ చాకచక్యం, సమయస్ఫూర్తీ, హాస్యం, లాస్యం అన్నీ కలిగిన అమ్మాయి. అమ్మాయి అందం తెలివీ, వాళ్ళ నాన్న ఇచ్చిన కట్నం బాగా నచ్చిన ఓ చిన్నవాడు ఆ అమ్మాయి మెడలో మూడు ముళ్ళూ వేసి, ఓ ఇంటికి ఇల్లాల్నిచేసి, ‘ఇదిగో అమ్మడూ ఈ ఇల్లు నీది’ అని … Continue reading →

ఉదయం పదకొండు గంటలు కావొస్తోంది. పనంతా ముగించుకుని ఇంటికి తాళంపెట్టి నెలవారీ సరుకులు కొనడానికి దగ్గర్లోనే ఉన్న బజారుకి బయలుదేరాను.

  మొదటి రోజు కథ అనార్కో ఓ ఆడపిల్ల, ఇది తను వేసుకొనే బట్టల్ని చూసి చెప్పొచ్చు. బట్టలు వేసుకోకపోయినా చెప్పొచ్చనుకోండి. ”నీకు ఎన్ని ఏళ్ళు?” అని ఎవరైనా అడిగితే, ”కావాలనుకుంటే పది, ఇరవై, ముప్పై, నలభై ఏళ్లదాన్ని కాగలను.

ఆ రోజు ఆదివారం. ఇంట్లో ఎవరి పనులు వాళ్ళు చేసుకుంటున్నాం. నాన్న హాల్లో కూర్చుని ఎవరితోనో ఫోన్లో మాట్లాడుతున్నారు. అమ్మ వంటింట్లో టిఫిన్‌ తయారుచేసే పనిలో ఉంది. నాకు సెమిస్టర్‌ ఎగ్జామ్స్‌ ఉండడంతో అప్పటిదాకా చదువుకుని టిఫిన్‌ అయిందేమో చూద్దామని వంటింట్లోకి వచ్చాను.

అయోధ్యనాధ పండితుడు అకస్మాత్తుగా స్వర్గస్థులయిన మాట విని అందరూ అనుకున్నారు ”భగవంతుడిస్తే మనిషికలాటి చావే ఇవ్వాలి” అని. అయోధ్యనాధులకు నలుగురు కుమారులూ, ఒక్క కూతురు! మగవాళ్ళు నలుగురికీ పెళ్ళిళ్ళయ్యాయి.

ఒకే ఒక్క నక్షత్రం ఆయుధంగా నా యుద్ధం మొదలయింది. ఇప్పుడు నా వెనుక పెద్ద సైన్యం వేలు లక్షల సంతకాలతో. రోజు రోజుకు నాకు మద్దతు తెలిపే సైన్యం పెరిగిపోతోంది. నేను విజయం అందుకోవాలని ప్రపంచం నలుమూలల ఉన్న భారతీయుల నుండి మెయిల్స్‌,

బాల్కనీలో ఈజీ ఛైర్‌లో వాలి దీర్ఘంగా ఆలోచిస్తోంది ఉజ్వల. పక్కన టీ కప్పు ఇందాక సెగలు కక్కింది. కానీ ఇప్పుడు తెట్టు కట్టడం మొదలుపెట్టింది. కూతురు రమ్య ఆ రోజే వచ్చిన బాబాయి కృష్ణతో మాట్లాడుతోంది. ఆ మాటలు చెవిన పడుతున్నాయి.

ఆ ప్రాంతాన్ని లోహ్రి అని పిలుస్తారు. అది రాంచీ, సర్గుజ, పలామూ అనే మూడు జిల్లాల సరిహద్దులు కలిసే చోట ఉంది. ఆఫీసు రికార్డుల్లో మాత్రం అది రాంచీ జిల్లాకు చెందినట్టుగా ఉంది. ఆ ప్రాంతమంతా ఎండిపోయి,

అనంతకు ఎందుకో గాభరాగా అనిపించింది. గబుక్కున మంచం మీంచి లేచి కూర్చుంది. కాసేపు అలా కూర్చుంటే తగ్గుతుందనిపించింది. పది నిముషాలు గడిచినా తగ్గలేదు.

”యాకయ్యా”        ”హాజర్‌ సార్‌” ”రుద్రమ్మా”        ”ఎస్సార్‌” ”జీలుగు మునెమ్మా”    ”ఎస్సార్‌!”            ”ముత్తమ్మా”        ”ఆజరు సార్‌”

ఒకటింపావు రాత్రి చలిగాలి… ఒకటే చల్లటిగాలి… గాలికి ముళ్ళు కూడా వుంటాయా అనిపించేట్లు వళ్లంతా గీసుకుపోతోంది. దిక్కుమాలిన చలి. దిగులుబారిన వెలి. ఎడమచెవి పోటు.

డోర్‌ బెల్‌ కిచ కిచ మంది. దయాకర్‌ నిద్రలేచి సెల్‌ఫోన్లో సమయం చూస్తే ఉదయం ఐదు గంటల ఎనిమిది నిమిషాలు! ఇంత ప్రొద్దున ఎవరొచ్చారబ్బా అని విసుగ్గా లేచి కీ హోల్‌ నుంచి చూస్తే తమ ఊరు సారమ్మ. ఆమె ఇద్దరు కొడుకులతో ద్వారం బయట నుంచుని ఉంది. తను తలుపు తెరవగానే ”అన్నా! నాకిక … Continue reading →