Category Archives: కవితలు

  పుడుతూనే.. ఆమె నొసటికి దిష్టిచుక్కై తోడొచ్చింది బొట్టు. చిట్టి చేతుల నుంచే…

  చుక్కల ఆకాశంలో కాలపు ముళ్లను బిగించి, తనదైన ఇంటి పరిసరాలకు తానే గౌరవ అతిథిగా నిలబడి

  ఒక మనిషి ఆడ అయినా, మగ అయినా… సమాజపు చట్రంలో జీవిత విధానపు రంగుల రాట్నంలో, విభిన్నంగా, ఎదురువాటంగా తిరగాల్సి వస్తే,

ఎవరూ ఆమెనా…? మొగుడు చచ్చిపోయిండుగా…? ఈ మాటల తూటాలు కొన్ని కోట్లాదిమంది

  గాలి సుతిమెత్తగా కదులుతోంది… దట్టమైన మేఘాలు నల్లగా ఆకాశాన్ని పర్చుకున్నాయి… ఆకుపచ్చని వాసనేదో తియ్యగా కదులుతూ వెళ్ళిపోతోంది…

  ఆమె పాలరాతి సౌధంలో అందంగా మలచి అలంకరించిన

  తొలి ప్రేమ ఉదయించిన క్షణాలలో వారిరువురూ ఒకరికోసం ఒకరు ఉదకమండలాలు, పూలవనాలు

వెళ్ళిపోవడం కుదిరే పనికాదు ఇంటిని మూటగట్టుకుని భుజాలపై వేసుకుని

  కరిగేసింది… ఇప్పటివరకూ నింగిని తాకిన ఆ ధైర్యమూ, నిజాయితీ, ఆ మేఘం ఇప్పుడు చల్లనైన కన్నీటి వర్షం కురిపిస్తోంది. ఎన్నాళ్ళకెన్నాళ్ళకు ఈ కన్నీటి రుచి తెలిసింది మళ్ళీ!!

  నిశీధిని చూసేందుకు కళ్ళు కావాలా? నీ గుండెలో గూడు కట్టుకున్న గాఢాంధకారం పేరేమిటి? వెలుగును చూపేందుకు సూర్యుడు రావాలా?

  అమ్మగా, ఆలిగా, ఆదిలక్ష్మిగా అన్ని రూపాలలో కొలుస్తూ, అడుగడుగునా హింసిస్తూ

  ఉన్న అన్నం అందరికీ సర్దిపెట్టి ఆగని ఆకలిని మంచి నీళ్ళతో చల్లార్చుకుని తృప్తిగా నెమరేసే ఆవులా…

  ఆమె జీవితం ఒక సౌగంధ్య పరిమళం ఆమె పాదాలతో తడిసి ఏరు పరిమళిస్తుంది ఆమె పాటలు విని మేఘాలు వర్షిస్తాయి ఆమె నవ్వుల వాన

  ఒళ్ళంతా ఉక్కపోతతో తడిసి ముద్దయింది బురదలో దూరి

  అతడు గుర్తుండే ఉంటాడు… పసిప్రాయంలోనే ప్రాణస్నేహితుడిగా నమ్మిన ప్రేయసి కోసం నరాల్ని

‘అమ్మ’నౌతున్నాననే గర్వం మోములో దాగని దరహాసం ‘ఆడా’, ‘మగా’… అంటూ ఆరాలు