Category Archives: కవితలు

మనిషి గుండెలోని చీకటి కోవిరాలను చూస్తే నీకెంత కోపమో వెలుగు రేకవై ఉదయించావు పేదగొప్ప, కులము మతము స్త్రీలు పురుషులు, నిచ్చెనమెట్లు ఎన్నెన్ని అసమానతలు…

అమ్మవై బాధ్యతలను పంచుకుంటావు చెల్లివై నీకేమి కావాలో అరచి తెప్పించుకుంటావు చెలివై నీకెవరూ సాటిలేరని అనిపించుకుంటావు అత్తవై కోడలిని శాసిస్తావు ఆడబడచువై వదినను ఆరళ్ళు పెడతావు మరెందుకు నువ్వు మౌనంగా కూర్చుంటావు?

నలుగురితో నారాయణా .. అది సామాజిక బంధం పది మందితో పదరా.. అదే ఆనంద మంత్రం కష్టమొస్తే కళ్ళు సానుభూతికై ఆశగా చూస్తాయి ఇతరుల చల్లని సేద దీర్పును ఆశిస్తాయి సిన్మా కెళ్తే హాలంతా నిండితేనే బావుంటుంది

ఈ తెల్లని కాగితం అందరికి కావాలి కాగితం మాత్రం ఎవ్వరికి కనిపించడం లేదు సిరామరక మాత్రమే కనిపిస్తుంది. అందరికి…

నాకంటు ఉనికినిచ్చి, జీవితానికి వెలుగునిచ్చి నట్టింట సిరినీవని, నన్నెంతో ముద్దు చేస్తు నన్ను నేను తెలుసుకొన, నాకంటు మార్గమిచ్చి

ధైర్యం ఆరిపోతేనే పిరికితనం చీకటి ఆవరిస్తుంది. నమ్మకం చిగుళ్లు రాకపోతేనే

కాకినాడ, కరీంనగర్‌ గుడివాడ, విజయవాడ… ఊరేదైనా వాడేదైనా

నా ఈడు స్నేహితులం నలుగురం కలుసుకుంటే మొదటగా మాట్లాడుకునేది ఆరోగ్యాల గురించే.

ఆమె హృదయంలో ద్రవీకరణ ఎక్కువ ఆలోచనలకు అడ్డంగా బండరాళ్ళు అక్కడక్కడా ఎదురైనా

ఔను మిత్రమా….! నేనిప్పుడు ఆమె నిషిద్ద దుఃఖం గురించే రాస్తున్నాను తరతరాలుగా

జీవితం కట్టుకొయ్యకు కట్టేసినట్టు అనిపించిందంటే కనబడని కట్లను విప్పుకోవడం మొదలెట్టాల్సిందే!! ఎవ్వరూ ఆపకపోయిన నీ దారుల్లో నువ్వెళ్ళలేకపోతున్నా వంటే

– హిమజ అడివి తల్లీబిడ్డల పండుగకు గిరిపుత్రులే పెద్దలు కొండా కోనలే విడిది నెలవులు

 కవిని నన్ను శిలలా మలచాలనుకున్నావు తీగమీటితే అద్భుత స్వరాలు నాలో స్వరాలను నీ అనుకూలరాగాలుగా మలచావు స్వరాల మాధుర్యాన్ని మలుస్తూ, మారుస్తూ వచ్చాను

 – పసుపులేటి గీత పాదరసపు జవాబుల్లోంచి జవాబుదారీతనాల్లోంచి రెక్కల ప్రశ్ననై ప్రయాణమయ్యాను. జనావాసాలకీ, అరణ్యాలకీ మధ్య

– సుజాత పట్వారి రేఖా మాత్రంగా కనిపంచే బల్లట్టుపై వేకువ చలిలో గజగజలాడే