Category Archives: కవితలు

వారణాసి నాగలక్ష్మి ‘ప్రభంజనం’ చిన్నబోయింది… ప్రవాహం ఆగిపోయింది భార్గవి అస్తమయంతో.

యస్‌.వివేకానంద అమ్మంటే రెండు అక్షరాలే! అయినా దాగిన మాతృత్వం ఆకట్టుకునే వాత్సల్యం…

యాకూబ్‌ ఆమె నిన్ను ప్రేమిస్తుంది ఆమె నీ ప్రేయసి, అందరి కంటే భిన్నం కద! పడకటింట్లో నిన్ను ఉన్నత జీవన క్షణాల అపురూప సందర్భంలో భాగస్వామిని చేస్తుంది.

 తమ్మెర రాధిక ప్రవహించే నదులు పక్కవాళ్ళ కళ్ళల్లోంచి దూకుతే చిరునవ్వులు అంతమయిన మొహాల్లో వసంతాలే తీరున విరబూస్తాయి?

టి. వనజ విఫలమయిన రెండు పార్శ్వాలకి చిరునామాని నేను… నాతిచరామి అని నిలువునా దగాచేసినా అనుకోని అతిథిలా వచ్చి కొండంత ప్రేమని కఠినశిలలా మార్చి దిగాలుతో కుదిపేసినా జీవచ్ఛవాన్ని కాలేదు… కానీ మళ్ళీ మళ్ళీ వసంతం వస్తుందంటే నమ్మని మోడుని నేను… అదేం చిత్రమో!

విశాలి.ఎమ్‌ నా మటుకు నాకు అన్పిస్తూ ఉంటుంది నా జీవితం నా అనుమతిలేని మజిలీల గమనమనే. నా నిరంతర ప్రయాణానికి నేనెప్పుడూ టికెట్టు కొనలే ఎందుకంటే నా భద్రత వారికెంతో ముఖ్యమని వారంతా టికెట్టు కొంటామంటారు.

అనిశెట్టి రజిత ఎప్పుడైతే నేను ఆడపిల్లనన్న భావన నాకు కలిగించారో. క్రమక్రమంగా నాలోకి నేను కుంచించుకపోవడం ప్రారంభమయింది.

క్షణికం ఎన్‌.అరుణ ప్రేమా! ప్రేమా!! విఫలమైతే ఒకప్పుడు నువ్వు జీవితమంతా బాధపడేదానివి పెనంపై కాలిపోయి అగ్ని గీతాలు పాడేదానివి.

రాచపాళె చంద్రశేఖర్‌రెడ్డి అమ్మా కమలినీ! నీకు చదువు చెప్పించిన గురజాడంటే. ఇంకా ఒంటికాలిమీద లేస్తూనే ఉన్నారు

లకుమ మగ్గాన్నే నమ్ముకుని – బతుకు పగ్గాల్ని చేపట్టినవాడా! రెక్కల కష్టంతోనే – రెండంకెల డొక్కల్ని నింపిన వాడా!

మరాఠీ మూలం : హీరా బన్సోడే తెలుగు : డా. దేవరాజు మహారాజు నేను సూర్యోదయాల్ని తీసుకుని, అంధకార ప్రదేశాల్లోకి ప్రవేశిస్తున్నాను.

డా|| పెళ్ళకూరు జయప్రద సోమిరెడ్డి కాష్టంలో నిన్నటి మనిషి నేడు శవమై కాలిపోతున్న అగ్నిశిఖలా వుంది ఆమె మనస్సు. కొడుకు యునైటెడ్‌ స్టేట్స్‌ ఆఫ్‌ అమెరికాలో టాప్‌ టెన్ను కూతురు కోట్లకట్టల మీద కోవెల నిర్మించుకున్న ఆమె ఆశల హరివిల్లు.

కొండవీటి సత్యవతి అమ్మా ! ఓ అమ్మా! నన్ను మగ్గం కేసి అలా వొత్తియ్యకే.. నేను నలిగిపోతున్నానే… నువ్వు సగం గుంటలో కూర్చుని మగ్గం నేస్తుంటే నీ పొట్ట పలకకి ఆనుతుంటే..

నిషేధం నవ్వింది పంతం సుజాత నీకూ నాకూ మాటతేడాలొచ్చిన ప్రతిసారి చిత్రంగా ఇంట్లో వస్తువులకి ప్రాణమొస్తుంది.

మూలం – సరాషా గుఫ్తా అనువాదం – కల్పనా రెంటాల పంజరం నీడ కూడా ఖైదులో వుంది నేను నన్ను కప్పిన వస్త్రాల నీడగా మారుతున్నాను

కె. శ్యామల గోదావరి శర్మ స్వప్నాన్ని వీక్షించడానికే అలవాటు పడ్డ ఈ కళ్లు వెలుగులో సైతం చీకటినే చూస్తున్నాయి